عشق

             مرا زنده نگه داشته است

                                            کاش قلبت

                             این را می فهمید عشق من

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد, یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی, که همه سرد و غریبند باتو

تک و تنها به تو می اندیشد

 و کمی

 دلش از دوری تو دلگیر است..

مهربانم ای خوب!

یادقلبت باشد,یک نفر هست که چشمش

 به رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است

زیر این سقف بلند, هر کجایی هستی , بسلامت باشی

و دلت همواره ,محو شادی و تبسم باشد..

مهربانم ای خوب!

یاد قلبت باشد

یک نفر هست که دنیایش را

یک نفر هست که دنیایش را

همه ی هستی و رویایش را, به شکوفایی احساس تو پیوند زده

و دلش می خواهد, لحظه ها را باتو , به خدا بسپارد..

مهربانم ای خوب!

یک نفر هست که با تو

 تک و تنها, باتو

پر اندیشه و شعر است و شعور!

پر احساس و خیال است و سرور!

مهربانم !اینبار یاد قلبت باشد

یک نفر هست که با تو

به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت هر صبح , گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسد

و دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش , راهی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امید

به شب معجزه و آبی فردا برسی..

مهربان ای خوب!

یاد قلبت باش...

یادش بخیر

روزی  که باهاش آشنا شدم دنیا چقدر قشنگ بود

وقتی واسه اولین بار چشمای مهربونشودیدم

نگاه قشنگشو  حس کردم

خنده های نازشو

انگار همین دیروز بود

من چه ساده عاشقش شدم

من که یه دختر مغرور بودم که به هیچ پسری حتی نگاهم نمیکردم

من که هیچ پسریو در شان خودم نمیدونستم

من حتی دوست داشتنم بلد نبودم

وقتی اون پاشو گذاشتتو زندگیم

شد معلم من

بهم یاد داد مهربونتر باشم

بهم یاد داد دوست داشته باشم

بهم یاد داد عاشق باشم

انقد که بدون اون نتونم زندگی کنم

وقتی که خوب یاد گرفتم

وقتی درس عشقو پاس کردم

معلمم دیگه اون آدم قبلی نبود

اون خودش تمام درسای عشقو فراموش کرده بود

حتی دیگه

عاشقی هم بلد نبود

و این شاید...

رسم روزگاره که عشقو فراموش کردی

عشق من

به او بگویید دوستش دارم

به صاحب چشمانی که آرامش قلب من است

به صاحب دستانی که گرمای وجود سرد من است

به صاحب قلبی که دیگر برای من است

وبه او

به او بگویید نگاهش زندگی را به من آموخت

عشق را...

محبت را...

زیبایی را...

بگویید قلبم همیشه برای اوست

حتی اگر نخواهد

حتی اگر آنرا دور بیندازد

ومن

عاشقانه

وتا ابد

دوستش دارم

حتی اگر دیگر

مثل قبل دوستم نداشته باشد

اجازه هست عشق تورو تو کوچه ها داد بزنم ؟

         رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟

              اجازه هست مردم شهر قصه مارو بدونن؟

                    اسم منو عشق تورو توی کتابا بخونن؟

                          اجازه هست که قلبمو برات چراغونیش کنم؟

                                پیش نگاه عاشقت چشمامو قربونیش کنم؟

                                    اجازه می دی تا ابد سر بزارم رو شونه هات؟

                          روزی هزارو صد دفعه بگم که می میرم برات؟

                                اجازه می دی که بگم حرف عاشقانه هام تویی؟

                    دلیل زنده بودنم درد ترانه هام تویی؟

                          اجازه  دارم به همه بگم که تو مال منی؟

                  ستاره ها اینو میگه که تو اقبال منی 

          اجازه هست جار بزنم بگم چه قدر دوست دارم؟

        برای تو می نویسم

 که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است

                      تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را

 نقش سرخ عشق می زند

              در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم

                                                ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم

                             تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم

                                                             و بر صورت مه آلودت می لغزیدم

                       تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت

                                             را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باشد

                                                                      که مرهمی شود برای دلتنگی هایم

                       عاشقانه دوستت دارم

نگاه، گلی ست که از پیوند چشمانمان شکفته می شود

و نگاهت که می کنم

زبانم تهی می شوداز تمامی کلمات...

   که این دل بی قرار بی قرار است

                                          نـمــی دانـم چه گـفتی بـا نگــاهت

                  که چشمانم چنین در انتظار است

انقدر دوست دارم که تو کتاب جا نمی شه

پی چاره ام با حرفای الفبا نمی شه

دیدی خواستن میون من و تو رو ابری کنن ؟

تو نگفتی بهشون برید چه حرفا نمی شه؟

مگه از من چی شنیدی که یهو دلت شکست؟

دل عاشق بیشتر از یه دفه رسوا نمی شه

اینه رسمش ؟ تا یه چیزی شنیدی باورت بشه ؟

این جوری که قصمون عبرت دنیا نمی شه

چشاتو نمیشه گقت چه رنگیه بس که گلی

هیچ چشی چش نزنم انقده زیبا نمی شه

باشه هر چی تو بگی قبول . فقط اینو بدون

حکم قتلمم بدی هیچکسی برام تو نمی شه

برای تو مینویسم

برای نگاه زیبایت

برای شیرینی عشقی که در دلم هر لحظه بیشتر شعله میکشد

قلبم را از دورنگیهای روزگار پاک نمودم تا عشق پاک تو را در قلبم جاودانه کنم

شور زندگی و امید را با بودنت حس میکنم

حس زیبای تو را داشتن بی هیچ ترسی از دوری

بی هیچ ترسی از انتظار تلخ عشق

برای تو مینویسم تویی که قلبم را بی هیچ بهونه ای از آن خود نمودی

برای تویی که دوستت دارم

عزیزم برای تو مینویسم تو ...

از كوچه زيبای تو امروز گذشتم

ديدم كه همان عاشق و معشوقه پرستم

يك لحظه به ياد تو از آن كوچه گذشتم

ديدم كه زسر تا به قدم شوق و اميدم

هر چند گل از خرمن عشق تو نچيدم

آن شور جوانی نرود از ياد

اي راحت و آرام دل من خانه ات آباد

با ياد رخت اين دل افسرده شود شاد

هرگز نشود مهر تو اي شوخ فراموش

كي آتش عشق تو شود يكسره خاموش

هرجا كه نشستم سخن از عشق تو گفتم

با اشك جگر سوز دل سخت توسفتم

خاك ره اين كوچه به خار مژه رفتم

دل مي تپد از شوق كه امروز كجايی

شايد كه دگر باره از اين كوچه بيايی ...

  می خوام بلند داد بزنم

            که زندگیم فقط تویی

خوبی ها رو جمع بزنم

 بگم دل و جونم تویی

بدی رو تفریق  بکنم

  به عشق ضریب دو بدم

بگم که زندگیم تویی

نمیذارم

 کسی بیاد جذر محبّت بگیره

 زودی بهش توان میدم

تا عشقمون جون بگیره

 اینو بدون هرجا باشم

 عشق تو تقسیم نمیشه

معادله عشقمون بدون

 تو حل نمیشه

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...

چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...

چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...

چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل آب پاک و زلالی...

چون آب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...

چون منکه دوستت ندارم...

 من عاشقتم

 نمي نويسم چگونه مي پرستمت  مي نويسم که

که آرام و بي صدا در خود ميشکنم

                           اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

                             با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

                          زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

                         زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

                             مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

                             از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

                          دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

                         اين شرر از من مگير از نو سيه پوشم مكن

                       چون صبا در جستجوی خود به هر سويم مكش

                         همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

                         اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

                        هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن   

عشق من

برايت آسماني خواهم کشيد

پر از ستاره هاي هميشه نوراني

تو در کنار من روي ابرها

ومن غرق آنهمه مهرباني

پس تاابدعاشقم بمان

دوستت دارم

 و همين ساده ترين  قصه ي يك انسان است